زن ومرد یک درد مشترک داشتند . زن ومرد عاشق هم بودند .شب هرکدام اما درآغوش غیر به صبح می رسید . قسم خورده بودند جهان را شریک کنند به دردشان . زن ومرد ایدز داشتند .
دنیا به شبکه های منظم وچهارگوشی مبدل شده بود که حالتی گنگ و رازآلود داشت . دنیا از پشت آن تور سفید غم انگیزتر به نظر می رسید وخنده ی آدم های اطراف را به قهقه های مبتذل وچندش آور بدل می کرد. بازی دختربچه ها را به لنگ لنگان پیرزن های دم مرگ می ماند وکل کشیدن زنها به شیون هایی که با صوت هول انگیز قران آمیخته بود. چرا این همه شادی ... چرا اینهمه گل؟! داشتند جنازه ی اورا با پاهای خودش تشییع می کردند تا سفره ی عقد. آخ اگر این بچه نبود . اگر این بچه نبود ...
کوچه را چراغان کرده بودند وحیوان زبان بسته پشت آن تور سفید چشمهایش را دوخته بود به نگاه تازه عروس . تازه عروس ! چه لفظ دردناک مکدری ... داشت جان می کند. هردوشان داشتند جان می کندند .آن یکی به گواه خون واین یکی به گواه اشک ...
نشست روبه روی سفره وبه موج های منظمی خیره شد که از رقص سیب قرمزی توی کاسه ی بلورین مقابلش آهنگی داشت شبیه ناقوس کلیساهای خشن قرون عیسی ! کمی آن سوی تر دوتا قناری کوچک نوکهایشان را چسبانده بودند به هم و دو حقله ی ظریف زر در محل اتصال نوکهایشان توی آینه برق می زد. به دستهایش نگاه کرد... آخ اگر این بچه نبود . اگر این بچه نبود...
مرد دستش را گرفت واز گرمای دستانش سرمای کرخت کننده ای دوید زیر پوستش .هنوز تور سفید روی صورتش بود. یکی این لعنتی را بردارد.چرا مردم تکه تکه شدند پشت این تور سفید. دست از تکه تکه شدن مردم بردارید . من به دنیای مشبک ویار دارم . مرد می گوید زیبا تر از همیشه شده ای بانو ! و طعم گریه می پیچد توی ذهن زن.
عاقد با صدای حزن آلود گرفته ای نجوامی کند قرآن بازکنید که وقتی صیغه ی عقد را می خوانم نگاهتان به کلام خدا باشد .
توبه ! ... از پشت این تور سفید حتی سوره های خدا بدون بسم الله اند . عاقد میگوید بسم الله سوره را بلند بخوانید که به نام خدا صیغه را جاری کنم .
این سوره بسم الله ندارد ... النکاح سنتی ... صدایی توی گوشش می پیچد مریم ...مریم ... ای باکره ی مقدس ... اگر این بچه نبود قران به نام تو باز می شد . این سوره بسم الله ندارد ...
